USS Enterprise (CV-6). Big E, okręt, który był wszędzie
Jego lotnicy zginęli nad Pearl Harbor w chwili japońskiego ataku, jego bombowce podpaliły Kagę i Akagi pod Midway, a jesienią 1942 roku był jedynym sprawnym amerykańskim lotniskowcem na Pacyfiku. Walczył od Guadalcanalu po Okinawę, jako pierwszy latał nocą i dostał 20 gwiazd bojowych, najwięcej ze wszystkich okrętów US Navy. Po wojnie nie zebrano pieniędzy, żeby go ocalić.
Z tej publikacji dowiesz się:
- 01Enterprise, drugi okręt klasy Yorktown, wszedł do służby 12 maja 1938 roku. Jako jedyny z trzech sióstr przetrwał wojnę, a razem z Saratogą i Rangerem był jednym z trzech przedwojennych lotniskowców floty, które jej dożyły.
- 02Brał udział w większej liczbie dużych operacji przeciw Japonii niż jakikolwiek inny amerykański okręt: od Pearl Harbor, gdzie zginęli jego lotnicy, przez Midway, Guadalcanal, Morze Filipińskie i zatokę Leyte po Okinawę. Dostał 20 gwiazd bojowych, najwięcej ze wszystkich okrętów US Navy w tej wojnie.
- 03Pod Midway jego bombowce nurkujące podpaliły Kagę i Akagi, a potem razem z samolotami Yorktowna trafiły Hiryu. Jesienią 1942 roku, po zatopieniu Horneta, przez kilka tygodni był jedynym sprawnym amerykańskim lotniskowcem na Pacyfiku, i to uszkodzonym.
- 04Był pionierem walki nocą: pierwsze nocne myśliwce z lotniskowca w 1943 roku, pierwszy nocny atak z użyciem radaru nad Truk w 1944 roku, a od grudnia 1944 roku jedyny wyspecjalizowany nocny lotniskowiec floty. Mimo zbiórek na muzeum pocięto go na złom w latach 1958-1960.
Enterprise na środkowym Pacyfiku w marcu 1944 roku, widziany z góry od strony rufy. Na dziobie bombowce nurkujące Douglas SBD-5 Dauntless dywizjonu VB-10, jeden z ogonem opartym na wysięgniku przed nadbudówką. Okręt był wtedy w trzecim roku wojny i miał za sobą więcej bitew niż jakikolwiek inny amerykański lotniskowiec.
Gdyby trzeba było wybrać jeden okręt, który opowiada całą amerykańską wojnę na Pacyfiku, byłby to Enterprise. Jego samoloty były nad Pearl Harbor w chwili japońskiego ataku. Jego bombowce podpaliły dwa japońskie lotniskowce pod Midway. Przez kilka tygodni jesienią 1942 roku był jedynym amerykańskim lotniskowcem, który mógł walczyć. Japończycy trzy razy ogłaszali jego zatopienie. Dożył kapitulacji Japonii, przywiózł z Europy dziesięć tysięcy żołnierzy, a potem przegrał jedyną bitwę, której nie dało się wygrać samolotami: o pieniądze na muzeum.
Druga siostra
Enterprise był drugim okrętem klasy Yorktown, zbudowanym w Newport News równolegle z siostrą. Stępkę położono 16 lipca 1934 roku, wodowano go 3 października 1936 roku, a matką chrzestną była Lulie Swanson, żona sekretarza marynarki Claude’a Swansona. Do służby wszedł 12 maja 1938 roku pod dowództwem kapitana Newtona H. White’a Jr. Technikę klasy opisaliśmy w poprzednim odcinku. Enterprise różnił się od Yorktowna szczegółami i losem.
Enterprise 12 kwietnia 1939 roku, niecały rok po wejściu do służby. Pokład wypełniają samoloty grupy lotniczej. Tego samego miesiąca okręt przeszedł z Atlantyku na Pacyfik.
Rejs próbny odbył do Rio de Janeiro, a w kwietniu 1939 roku przeszedł na Pacyfik. Bazował w San Diego, gdzie posłużył za plan filmowy dla „Dive Bomber” z Errolem Flynnem i Fredem MacMurrayem, a potem w Pearl Harbor. Był jednym z czternastu okrętów, które dostały pierwsze radary CXAM.
Torpedowiec Douglas TBD-1 Devastator dywizjonu VT-6 nad Enterprise’em w latach 1938-1940, z godłem dywizjonu, albatrosem, pod kabiną. Pod Midway w 1942 roku ten sam typ samolotu i ten sam dywizjon zostaną prawie całkowicie zniszczone.
7 grudnia 1941
28 listopada 1941 roku Enterprise wyszedł z Pearl Harbor, żeby dowieźć na wyspę Wake dywizjon myśliwców piechoty morskiej VMF-211. Miał wrócić 6 grudnia, ale opóźniła go pogoda. O świcie 7 grudnia był około 215 mil morskich na zachód od Oahu. Wypuścił osiemnaście Dauntlessów, które miały przeszukać morze i wylądować na lotnisku Ford Island w Pearl Harbor. Doleciały parami w samym środku japońskiego ataku, między japońskie myśliwce a amerykańską artylerię przeciwlotniczą. Siedem zestrzelono, ośmiu lotników zginęło. Enterprise był jedynym amerykańskim lotniskowcem, którego ludzie walczyli nad Pearl Harbor w czasie ataku.
Wieczorem, na podstawie fałszywego meldunku o japońskim lotniskowcu, okręt wysłał atak, który niczego nie znalazł. Sześć Wildcatów skierowano na lotnisko Hickam na Oahu. Wszyscy wiedzieli, że przylecą, ale na ich widok artyleria przeciwlotnicza, wciąż w szoku po porannym ataku, otworzyła ogień. Trzy maszyny zestrzelono, trzej piloci zginęli, czwarty wyskoczył, gdy skończyło mu się paliwo.
Dauntlessy dywizjonu rozpoznawczego VS-6 nad Enterprise’em, 27 października 1941 roku. To zdjęcie złożone z dwóch fotografii, co widać po różnicy w fakturze fal. Sześć tygodni później samoloty tego dywizjonu wleciały nad Pearl Harbor w czasie japońskiego ataku.
Okręt wszedł do zniszczonego portu wieczorem 8 grudnia. Wiceadmirał William Halsey kazał każdemu, kto mógł chodzić, pomagać przy uzupełnianiu paliwa i amunicji. Praca, która zwykle trwała dobę, zajęła siedem godzin i rano Enterprise znów był na morzu. 10 grudnia jego samoloty zatopiły japoński okręt podwodny I-70. Według Narodowego Muzeum US Navy był to pierwszy pełnowymiarowy japoński okręt wojenny zatopiony w tej wojnie przez amerykański okręt.
Rajdy i Tokio
W styczniu 1942 roku osłaniał konwoje na Samoa. 16 stycznia torpedowiec z jego dywizjonu VT-6, pilotowany przez podoficera Harolda Dixona, zgubił się na patrolu i wodował, gdy skończyło się paliwo. Trzej lotnicy przez 34 dni dryfowali w małym gumowym pontonie, bez jedzenia i wody, które zmyła fala, aż dotarli do atolu Pukapuka. Dixon dostał Krzyż Marynarki.
1 lutego samoloty Enterprise’a zaatakowały Kwajalein, Wotje i Maloelap na Wyspach Marshalla, równolegle z rajdem Yorktowna na Wyspy Gilberta. Wyniki były skromne, ale to były pierwsze amerykańskie uderzenia tej wojny. Na przełomie lutego i marca przyszły Wake i wyspa Marcus. W kwietniu Enterprise eskortował siostrę, Horneta, z szesnastoma bombowcami B-25 pułkownika Doolittle’a na pokładzie. Jego myśliwce osłaniały zespół, gdy 18 kwietnia bombowce wystartowały na Tokio. Więcej o tej operacji opowiemy w odcinku o Hornecie.
Midway: dziesięć minut, które zmieniły wojnę
Pod Midway Enterprise był okrętem flagowym kontradmirała Raymonda Spruance’a. Zwykły dowódca zespołu, wiceadmirał Halsey, trafił do szpitala z ciężką łuszczycą i wycieńczeniem wywołanym stresem. Rano 4 czerwca Enterprise i Hornet wysłały grupy uderzeniowe na japońskie lotniskowce. Czternaście Devastatorów dywizjonu VT-6 zaatakowało pierwsze i wróciły cztery.
Torpedowce Douglas TBD-1 Devastator dywizjonu VT-6 gotowe do startu z Enterprise’a około 7:30 4 czerwca 1942 roku. Widać jedenaście z czternastu maszyn, które wystartowały. Z ataku na japońskie lotniskowce wróciły cztery.
Bombowce nurkujące Enterprise’a prowadził dowódca grupy lotniczej, komandor podporucznik Clarence Wade McClusky. Na miejscu, gdzie miały być japońskie lotniskowce, nie znalazł niczego. Kończyło mu się paliwo, ale zamiast zawrócić, szukał dalej. Wypatrzył japoński niszczyciel płynący szybko na północ, doganiający swój zespół, i poleciał jego kursem. Doprowadził go prosto do japońskich lotniskowców, akurat gdy ich myśliwce walczyły nisko z amerykańskimi torpedowcami. Bombowce Enterprise’a trafiły Kagę i Akagi, w tym samym czasie samoloty Yorktowna trafiły Soryu. W kilka minut trzy japońskie lotniskowce płonęły. Po południu bombowce Enterprise’a i Yorktowna, lecąc z pokładu Enterprise’a, trafiły Hiryu, a dwa dni później brały udział w zatopieniu ciężkiego krążownika Mikuma.
Guadalcanal: trzy bomby, dwie bomby i Seabees
W sierpniu 1942 roku Enterprise osłaniał desant na Guadalcanal. 24 sierpnia, w bitwie koło wschodnich Wysp Salomona, japońskie bombowce nurkujące skupiły się na nim, nie widząc ukrytej pod chmurami Saratogi, o czym pisaliśmy w odcinku o niej. Trzy bomby i cztery bliskie wybuchy zabiły 74 marynarzy i raniły 95. Ekipy naprawcze załatały okręt na tyle, że wrócił do Pearl Harbor o własnych siłach.
Japońska bomba wybucha na pokładzie lotniczym Enterprise’a 24 sierpnia 1942 roku. To trzecie i ostatnie trafienie w tej bitwie, które wyrządziło już niewielkie szkody. Zdjęcie zrobił fotograf okrętowy Marion Riley z tylnej części nadbudówki.
Naprawiony w Pearl Harbor, w październiku wrócił z nową grupą lotniczą. Jej dywizjon myśliwski VF-10, „Grim Reapers”, prowadził James Flatley. 26 października, w bitwie koło wysp Santa Cruz, samoloty z Enterprise’a i Horneta atakowały japońskie lotniskowce, a japońskie trafiły oba amerykańskie. Enterprise dostał dwie bomby, zginęło 44 ludzi, 75 było rannych. Mimo uszkodzeń walczył dalej i przyjął na pokład samoloty z Horneta, który zatonął tej nocy.
Japońska bomba wybucha przy lewej burcie Enterprise’a w bitwie koło wysp Santa Cruz, 26 października 1942 roku. Nad okrętem wybuchy pocisków przeciwlotniczych.
Ogień przeciwlotniczy nad Enterprise’em w bitwie koło wysp Santa Cruz. Po zatonięciu Horneta był jedynym amerykańskim lotniskowcem, jaki został na Pacyfiku, a i on był uszkodzony.
Po utracie Horneta, przy Saratodze w naprawie, Enterprise był jedynym działającym amerykańskim lotniskowcem na Pacyfiku. 30 października wszedł do Nouméi na naprawę, ale 11 listopada Japończycy znów ruszyli na Guadalcanal i okręt musiał wyjść w morze, zanim ją skończono. Na pokładzie zostali robotnicy z okrętu warsztatowego Vestal i 75 żołnierzy z 3 Batalionu Budowlanego, Seabees. Pracowali dalej w czasie bitwy.
W morskiej bitwie o Guadalcanal, 13-15 listopada, samoloty Enterprise’a razem z bombowcami armii dobijały pancernik Hiei, uszkodzony poprzedniej nocy w walce z amerykańskimi krążownikami. Był to pierwszy japoński pancernik stracony w tej wojnie. 14 listopada zatopiły ciężki krążownik Kinugasa, który wracał z ostrzału Henderson Field. Po bitwie okrętowi przypisano udział w zatopieniu szesnastu i uszkodzeniu ośmiu japońskich jednostek. W maju 1943 roku admirał Nimitz wręczył Enterprise’owi pierwsze w historii wyróżnienie prezydenckie dla lotniskowca.
Dauntless nad lotniskowcami u wybrzeży Guadalcanalu 19 grudnia 1942 roku, najpewniej na patrolu przeciwpodwodnym. W opisie archiwalnym na pierwszym planie Enterprise, dalej Saratoga z niszczycielem. Wojenny cenzor zamazał antenę radaru na Enterprise.
Nocny lotniskowiec
Latem 1943 roku do floty wchodziły już nowe Essexy i lekkie Independence. Enterprise mógł wreszcie odejść na przebudowę. Od lipca do listopada w stoczni Puget Sound dostał bąbel przeciwtorpedowy, nową artylerię przeciwlotniczą i duże cyfry 6 na pokładzie lotniczym, z którymi znamy go z późniejszych zdjęć.
Myśliwiec F6F-3 Hellcat dywizjonu VF-2 rozbił się przy lądowaniu na Enterprise 10 listopada 1943 roku i wpadł na galerię działek na lewej burcie. Oficer katapult porucznik Walter Chewning wspina się po płonącej maszynie, żeby wyciągnąć pilota. Chorąży Byron Johnson wyszedł z tego cało.
Po powrocie Enterprise zaczął robić rzeczy, których żaden amerykański lotniskowiec wcześniej nie robił. W nocy 26 listopada 1943 roku, u Wysp Gilberta, trzy samoloty z jego pokładu rozbiły dużą grupę japońskich bombowców lądowych, które atakowały zespół. To był pierwszy nocny atak myśliwców z lotniskowca na Pacyfiku. Dwa samoloty wróciły. Trzecim leciał komandor podporucznik Edward „Butch” O’Hare, ten sam, który w lutym 1942 roku obronił Lexingtona pod Rabaulem. Nie wrócił.
Marynarze w hangarze Enterprise’a w pierwszy dzień Bożego Narodzenia 1943 roku, w czasie operacji na Wyspach Gilberta i Marshalla. W tle samoloty 6 Grupy Lotniczej: Dauntless, Hellcaty i Avenger.
17 lutego 1944 roku, w ataku szybkiego zespołu lotniskowców na japońską bazę morską w lagunie Truk, dwanaście Avengerów z Enterprise’a przeprowadziło pierwszy w historii amerykański nocny atak bombowy z użyciem radaru z lotniskowca. Według historii okrętu zatopiły prawie jedną trzecią z 200 tysięcy ton statków, które lotnictwo zniszczyło w tej operacji. W grudniu 1944 roku Enterprise zmienił oznaczenie na CV(N). Litera N oznaczała noc: okręt miał grupę lotniczą wyszkoloną wyłącznie do działań po zmroku.
Flota amerykańska w lagunie atolu Majuro w 1944 roku. Enterprise na pierwszym planie po prawej, dalej cztery Essexy, trzy lekkie lotniskowce Independence i pancerniki. Dwa lata wcześniej Enterprise był jedynym sprawnym lotniskowcem na Pacyfiku.
Dauntlessy dywizjonu VB-10 nad Enterprise’em po ataku na Palau, 30 marca 1944 roku. VB-10 był jednym z dwóch ostatnich dywizjonów, które latały na Dauntlessach z lotniskowców floty.
Morze Filipińskie i Leyte
W czerwcu 1944 roku Enterprise był jednym z czterech lotniskowców zespołu 58.3 w bitwie na Morzu Filipińskim, największej bitwie lotniskowców w historii. Jego myśliwce broniły floty, a wieczorem 20 czerwca jego samoloty poleciały na japońskie lotniskowce w ataku o zmierzchu. Po ciemku wracające maszyny lądowały na każdym pokładzie, jaki znalazły. Na Enterprise jednocześnie wylądowały myśliwiec i bombowiec, i nic się nie stało.
W październiku 1944 roku, w bitwie w zatoce Leyte, samoloty Enterprise’a atakowały wszystkie trzy japońskie zespoły. 24 października trafiły pancerniki Yamashiro i Fuso w zespole południowym, a potem dołączyły do ataku na Musashi, jeden z dwóch największych pancerników świata. Dziewięć Avengerów trafiło go czterema bombami 454-kilogramowymi, a osiem następnych trzema torpedami. Musashi, trafiony też przez samoloty innych lotniskowców, zatonął wieczorem. 25 października samoloty Enterprise’a brały udział w zatopieniu lekkiego lotniskowca Zuiho koło przylądka Engaño.
7-10 grudnia 1941
- Operacja
- Pearl Harbor
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Siedem Dauntlessów zestrzelonych nad portem, zatopiony okręt podwodny I-70
4-6 czerwca 1942
- Operacja
- Midway
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Trafione Kaga i Akagi, udział w ataku na Hiryu i zatopieniu Mikumy
24 sierpnia 1942
- Operacja
- Wschodnie Wyspy Salomona
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Okręt trafiony trzema bombami, 74 zabitych
26 października 1942
- Operacja
- Wyspy Santa Cruz
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Okręt trafiony dwiema bombami, przyjmuje samoloty z Horneta
13-15 listopada 1942
- Operacja
- Morska bitwa o Guadalcanal
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Udział w zatopieniu pancernika Hiei i krążownika Kinugasa
17 lutego 1944
- Operacja
- Truk
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Pierwszy nocny atak radarowy z lotniskowca
19-20 czerwca 1944
- Operacja
- Morze Filipińskie
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Obrona floty i atak o zmierzchu na japońskie lotniskowce
24-25 października 1944
- Operacja
- Zatoka Leyte
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Trafienia w Musashi, udział w zatopieniu Zuiho
luty-marzec 1945
- Operacja
- Iwo Jima
- Co zrobiły samoloty okrętu
- Samoloty w powietrzu nad wyspą bez przerwy przez 174 godziny
Między innymi według DANFS. Okręt dostał za wojnę 20 gwiazd bojowych, najwięcej ze wszystkich amerykańskich okrętów.
Ostatnia rana
Od stycznia 1945 roku Enterprise jako nocny lotniskowiec atakował cele od Formozy po Indochiny, osłaniał po zmroku zespół, który uderzył na Tokio, a nad Iwo Jimą trzymał swoje samoloty w powietrzu bez przerwy przez 174 godziny. Pod Okinawą samoloty samobójców zaczęły trafiać cel coraz częściej. 18 marca okręt dostał bombę, 11 kwietnia uszkodził go kamikaze, który spadł tuż przy burcie.
Samolot kamikaze wpada do wody przy prawej burcie rufy Enterprise’a u wybrzeży Okinawy, 11 kwietnia 1945 roku. Zdjęcie z lotniskowca Bunker Hill.
14 maja 1945 roku myśliwiec Zero porucznika Shunsuke Tomiyasu przebił się przez ogień przeciwlotniczy i uderzył w pokład tuż za przednią windą. Bomba wybuchła sześć pokładów niżej. Siła wybuchu wyrzuciła windę na ponad sto metrów w górę. Zginęło 14 ludzi. To była ostatnia rana Enterprise’a w tej wojnie. Okręt popłynął do stoczni Puget Sound, gdzie zastał go koniec wojny.
Wybuch na Enterprise po trafieniu samolotu kamikaze, sfotografowany z lekkiego lotniskowca Bataan. Siła eksplozji wyrzuciła w powietrze przednią windę. Opis archiwalny podaje datę 21 maja 1945 roku, ale windę zniszczył atak z 14 maja.
Dziesięć tysięcy żołnierzy i proporzec Admiralicji
Po wojnie Enterprise przywiózł z Pearl Harbor 1141 żołnierzy, w tym rannych i byłych jeńców, a przez Kanał Panamski popłynął do Nowego Jorku na obchody Dnia Marynarki. Potem odbył trzy rejsy operacji Magic Carpet do Europy, przywożąc ponad dziesięć tysięcy żołnierzy. W czasie drugiego rejsu w Southampton na pokład wszedł pierwszy lord Admiralicji Albert Alexander i wręczył okrętowi proporzec brytyjskiej Admiralicji, podnoszony zwykle tylko wtedy, gdy na pokładzie jest większość członków jej rady. Był to rzadki wyraz szacunku sojusznika dla obcego okrętu.
Pancernik Washington i Enterprise w śluzie Kanału Panamskiego na początku października 1945 roku, w drodze do Nowego Jorku na obchody Dnia Marynarki.
Weterani wracający z Pacyfiku w hangarze Enterprise’a w Pearl Harbor, wrzesień 1945 roku. Tam, gdzie stały samoloty, rozstawiono prycze.
Przy ponad dwudziestu nowszych lotniskowcach Enterprise nie był już flocie potrzebny. Wycofano go 17 lutego 1947 roku. W 1946 roku miał zostać przekazany stanowi Nowy Jork jako pomnik, ale w 1949 roku plan zawieszono. Kolejne zbiórki na muzeum nie zebrały sumy, za którą marynarka mogłaby okręt sprzedać. 1 lipca 1958 roku kupiła go firma złomowa z Nowego Jorku, a w maju 1960 roku w Kearny w New Jersey pocięto ostatnie jego fragmenty. Obietnicy zachowania trójnożnego masztu na nowym stadionie Akademii Marynarki nie dotrzymano. Została tablica u podstawy wieży, którą do dziś nazywa się wieżą Enterprise.
Enterprise, oznaczony już jako CVS-6, czeka na złomowanie w stoczni marynarki w Nowym Jorku 22 czerwca 1958 roku. Po drugiej stronie nabrzeża wyposażany jest nowy superlotniskowiec Independence. Dziesięć dni później stary okręt sprzedano.
Trzy razy zatopiony
Japońska propaganda trzy razy ogłaszała zatopienie Enterprise’a, a okręt za każdym razem wracał. Stąd przydomek „Szary Duch”, obok „Big E”. Według zestawień okrętu jego samoloty i działa zestrzeliły w czasie wojny 911 samolotów, zatopiły 71 okrętów i statków i uszkodziły lub zniszczyły 192 kolejne. Liczby z tego okresu, liczone w czasie walki, zwykle bywają zawyżone, ale żaden inny amerykański okręt nie ma nawet podobnych.
Oś czasu
13 wydarzeńW służbie
Drugi okręt klasy Yorktown.
Pearl Harbor
Dauntlessy Enterprise’a wlatują w środek japońskiego ataku.
Rajd Doolittle’a
Osłona Horneta z bombowcami B-25.
Midway
Bombowce McClusky’ego podpalają Kagę i Akagi.
Wschodnie Wyspy Salomona
Trzy bomby, 74 zabitych.
Santa Cruz
Jedyny sprawny lotniskowiec USA na Pacyfiku.
Wyróżnienie prezydenckie
Pierwsze dla lotniskowca.
Nocne myśliwce
Pierwszy nocny atak myśliwców z lotniskowca, ginie O’Hare.
Truk
Pierwszy nocny atak radarowy z lotniskowca.
Musashi
Cztery bomby i trzy torpedy z samolotów Enterprise’a.
Ostatnia rana
Kamikaze niszczy przednią windę.
Wycofanie
Zbiórki na muzeum kończą się niepowodzeniem.
Złomowanie
Kearny w New Jersey.
Nazwa
Enterprise był siódmym okrętem US Navy tego imienia. Pierwszy był slup zdobyty na Brytyjczykach na jeziorze Champlain w 1775 roku. Imię przeszło potem na szkunery, korwetę i parowiec. Po złomowaniu CV-6 nazwa wróciła szybko: w 1958 roku położono stępkę pod pierwszy na świecie lotniskowiec o napędzie atomowym, CVN-65, któremu też nadano przydomek „Big E” i na którym zachowano bulaje z kabiny dowódcy CV-6. Opiszemy go w sezonie trzecim. Kolejny Enterprise, CVN-80, ma być trzecim okrętem klasy Ford.
Imię zostało też poza marynarką. Gene Roddenberry nazwał statek kosmiczny w „Star Treku” na cześć CV-6, zastępując pierwotny pomysł, Yorktown. Jack Taylor, pilot myśliwski z pokładu Enterprise’a, nazwał tak w 1969 roku swoją firmę wynajmu samochodów. Dzwon okrętowy wisi w Akademii Marynarki w Annapolis, gdzie dzwoni się w niego po zwycięstwach kadetów nad drużyną West Point.
Co warto zapamiętać
- Enterprise pokazuje, jak bardzo lotniskowiec to okręt i grupa lotnicza naraz. Jego sława wzięła się z pilotów, a ci zmieniali się co kilka miesięcy. Stały był okręt, jego mechanicy, obsługa pokładu i sposób pracy, który przekazywano kolejnym grupom.
- Przetrwał, choć w 1942 roku był trafiany kilka razy. Za każdym razem ekipy naprawcze, czasem jeszcze w trakcie walki, przywracały go do działania w dniach, a nie tygodniach. W listopadzie 1942 roku wyszedł do bitwy z robotnikami okrętu warsztatowego i oddziałem Seabees na pokładzie.
- Jesienią 1942 roku wojna na Pacyfiku wisiała na jednym uszkodzonym lotniskowcu. To był najniższy punkt amerykańskiej floty lotniskowców w całej wojnie, zanim do walki weszły Essexy.
- Jego złomowanie jest do dziś symbolem zmarnowanej szansy. Marynarka i darczyńcy nie zebrali pieniędzy na muzeum, a pamiątki po okręcie rozproszyły się po kraju: dzwon w Akademii Marynarki, tablica z rufy w New Jersey, bulaje w kolejnych lotniskowcach tego imienia.
Źródła
- USS Enterprise (CV-6) – Wikipedia
- Enterprise VII (CV-6) – Dictionary of American Naval Fighting Ships, kopia HyperWar Foundation
- Enterprise VII (CV-6) – Naval History and Heritage Command, Dictionary of American Naval Fighting Ships
- Battle of Midway – Wikipedia
- C. Wade McClusky – Wikipedia
- Battle of the Eastern Solomons – Wikipedia
- Battle of the Santa Cruz Islands – Wikipedia
- Naval Battle of Guadalcanal – Wikipedia
- Operation Hailstone – Wikipedia
- Battle of Leyte Gulf – Wikipedia
- Japanese submarine I-70 – Wikipedia
- USS Enterprise (CV-6), kolekcja fotografii – Wikimedia Commons
Lotniskowce US Navy. Okręt po okręcie
Sebastian Baryś
Na co dzień nie zajmuję się zawodowo historią, jednak pomysł stworzenia tego serwisu dojrzewał we mnie przez kilka miesięcy. Jestem pasjonatem historii, a szczególnie okresu II wojny światowej. Dorastałem na „Sensacjach XX wieku” Bogusława Wołoszańskiego, poznając je zarówno w telewizji, jak i w formie książek oraz audycji. Pisanie publikacji pozwala mi łączyć zamiłowanie do odkrywania przeszłości z potrzebą opowiadania o niej w sposób rzetelny, przystępny i angażujący.
