Konstrukcje, doktryny i możliwości sprzętu wojskowego – od przełomowych projektów po systemy używane dziś.
Najnowsze opracowanieUmowa na 96 maszyn za 10 miliardów dolarów zapadła w chwili, gdy wojna w Ukrainie pokazała, że śmigłowiec uderzeniowy nie dojdzie już do celu. To nie znaczy, że stał się bezużyteczny - znaczy, że zmienił się w coś innego.
Polska ma dziś jeden okręt podwodny, zbudowany w Leningradzie i przyjęty do służby w 1986 roku. Umowę na trzy następców podpisano 29 czerwca 2026, pierwszy ma przypłynąć w 2030. To opowieść o zdolności, która przez trzy dekady istniała w jednym kadłubie.
Nie niszczy sprzętu, tylko odbiera mu sens. Nad Pomorzem zakłócenia nawigacji satelitarnej notowano latem przez siedem dni na dziesięć, a w Ukrainie odpowiedzią na zagłuszanie okazał się kabel. Ta spirala kręci się od 1940 roku.
Zatopił symbol Royal Navy w sześć minut, a trzy doby później sam leżał na dnie. O jego losie przesądziła jedna torpeda z przestarzałego dwupłatowca, a w nocnym pościgu wziął udział polski niszczyciel, którego dowódca kazał oddać trzy salwy na cześć Polski.
Iran zaprojektował go w garażowej technologii, Rosja zbudowała mu fabrykę. Cztery lata później z Ałabugi wyjeżdża sześć tysięcy dronów miesięcznie, wersje odrzutowe lecą 600 km/h, a jeden z nich uderzył cztery kilometry od Dorohuska. Historia broni, która nie musi być dobra, żeby wygrywać.
Trzy programy o nazwach rzek to nie trzy zakupy, tylko jedna konstrukcja. O jej wartości decyduje nie zasięg najdroższego pocisku, lecz warstwa dowodzenia - i to, czy znajdzie się tani sposób na strącanie tanich celów.
Najważniejsze parametry niszczyciela min opisują to, czego okręt nie emituje. Kadłub ze stali amagnetycznej, napęd cykloidalny i roboty wysyłane tam, gdzie kiedyś wchodził okręt - na akwenie, którego nikt nie posprzątał po dwóch wojnach.
Nie przenosi uzbrojenia i nie zostawia po sobie leja. Jego produktem jest czas: kilka liczb przekazanych artylerii, która strzela z odległości, z jakiej nie widzi celu. Piętnaście lat jednej konstrukcji, tysiąc egzemplarzy i wojna, która zweryfikowała wszystko.
Następca wozu z 1973 roku pływa bez przygotowania i to jedno wymaganie ustawia wszystko inne: limit dwudziestu ośmiu ton, grubość pancerza i miejsce dla sześciu żołnierzy. Zamówiono 257 wozów, na ten rok zaplanowano trzy.
W 1932 i 1934 roku Polacy wygrywali najtrudniejsze zawody lotnicze świata, a polski myśliwiec uchodził za jeden z najnowocześniejszych. Siedem lat później te same konstrukcje szły do walki z przeciwnikiem szybszym o dwieście kilometrów na godzinę. Historia branży, która zdążyła osiągnąć poziom światowy i nie zdążyła się zmodernizować.
Przetarg stulecia, 48 maszyn Block 52+, offset, którego nikt nie chce dziś bronić, i flota, która z symbolu wejścia do NATO stała się głównym narzędziem odstraszania. Historia polskich F-16 od pierwszego lądowania w Krzesinach po kontrakt na wersję Viper.
Miał być tani, prosty i przeznaczony wyłącznie do walki powietrznej w dzień. Wyszedł z tego najliczniej produkowany myśliwiec odrzutowy Zachodu, latający w ponad dwudziestu siłach powietrznych i budowany do dziś. Historia konstrukcji, która wygrała przez to, że dało się ją bez końca przerabiać.
Miał walczyć blisko frontu, startować z trudnych lotnisk i wygrać manewrowy pojedynek. Rozkładamy MiG-a-29 na konstrukcję, sensory, uzbrojenie, warianty, wojny i mity – od pierwszego prototypu po pokładowego MiG-a-29K.
Przybywał do Polski trzema drogami: jako nowy samolot z ZSRR, czeski myśliwiec wymieniony za Sokoły i maszyna byłej NRD odkupiona od Luftwaffe. Potem strzegł nieba NATO, przechodził polskie modernizacje i trafił do walczącej Ukrainy.
Pierwszy polski samolot odrzutowy zaprojektowany od podstaw przeszedł drogę od ambitnego programu Tadeusza Sołtyka do sześciu dekad służby, eksportu do Indii, rozpoznania morskiego i pokazów Biało-Czerwonych Iskier.
Z brytyjskiej wieży, koreańskiego podwozia i polskiego systemu TOPAZ powstała armatohaubica, która przeszła drogę od kryzysu programu do walki w Ukrainie.
Sześć rakiet GMLRS, jeden ATACMS albo dwa pociski PrSM. M142 HIMARS nie jest pojedynczą bronią, lecz mobilną wyrzutnią dla całej rodziny precyzyjnych środków rażenia.
Powstał, by zatrzymać radzieckie bombowce daleko od lotniskowca. Łączył potężny radar, pociski Phoenix i zmienną geometrię skrzydeł – a pod koniec służby nauczył się precyzyjnie atakować cele naziemne.
Od zimnowojennej konstrukcji po najnowsze modernizacje i doświadczenia współczesnego pola walki.
Największe działa, pancerz projektowany do pojedynku gigantów i wojna, w której o wyniku rozstrzygały lotniskowce, rozpoznanie oraz logistyka.
