Aktualności, analizy i materiały przekrojowe związane z tym zagadnieniem.
Pod Tomaszowem Lubelskim kapitulują dwie polskie armie po największej bitwie pancernej kampanii, a Front Południowy gen. Sosnkowskiego ulega rozproszeniu. Tego samego dnia w Grodnie zaczyna się obrona, do której nikt nie wydał rozkazu: miasta bez garnizonu bronią policjanci, harcerze i uczniowie.
Po dziesięciu dniach walk kończy się lądowa obrona Wybrzeża, a płk Stanisław Dąbek ginie w ostatnim natarciu pod Babim Dołem. Tego samego dnia Hitler ogłasza w Gdańsku zwycięstwo, Sowieci zajmują Wilno, a brygada Maczka przekracza granicę węgierską w zorganizowanym szyku.
Nocą granicę rumuńską przekracza Naczelny Wódz, dzień po prezydencie i rządzie; Rumunia internuje polskie władze zamiast przepuścić je do Francji. Nad Bzurą wygasa największa bitwa kampanii, w Śladowie Wehrmacht rozstrzeliwuje ponad trzysta osób, a pod Wilnem Armia Czerwona natrafia na obronę złożoną z kolejarzy i studentów.
O trzeciej nad ranem ambasador Grzybowski odmawia przyjęcia noty o rzekomym upadku państwa polskiego, a o świcie Armia Czerwona przekracza granicę siłami 620 tysięcy żołnierzy i 4700 czołgów. Naczelny Wódz nakazuje wycofanie ku Rumunii i unikanie walki, a wieczorem władze opuszczają kraj.
Kutrzeba nakazuje porzucić ciężki sprzęt i przeprowadzić ludzi przez rzekę do Puszczy Kampinoskiej. Pod Sochaczewem cztery działa zatrzymują dywizję pancerną z pułkiem SS Leibstandarte, a gen. Rómmel odrzuca pierwszą niemiecką propozycję kapitulacji Warszawy.
Niemcy domykają okrążenie stolicy i zaczyna się trzynastodniowe oblężenie. Pod Jaworowem 11 Karpacka Dywizja Piechoty rozbija batalion pułku SS „Germania”, w Moskwie podpisano układ z Japonią otwierający Stalinowi drogę na zachód, a Hitler mianuje Hansa Franka zarządcą zajętych ziem polskich.
Niemcy wchodzą do Gdyni, a Lądowa Obrona Wybrzeża cofa się na Kępę Oksywską. Pod Brześciem siedemdziesiąt siedem czołgów Guderiana odbija się od improwizowanej obrony, ORP „Orzeł” zostaje internowany w Tallinie, a złoto Banku Polskiego dociera do rumuńskiej Konstancy.
Kutrzeba zmienia kierunek natarcia na wschód i próbuje przebić się przez Łowicz do Warszawy. Niemcy forsują Wisłę pod Annopolem i Solcem, Luftwaffe niszczy Frampol, a nocą w Zambrowie ginie na placu koszarowym około dwustu polskich jeńców.
Najwyższa Rada Wojenna aliantów zbiera się po raz pierwszy i rezygnuje z ofensywy na Zachodzie, a Gamelin nakazuje wojskom francuskim powrót na pozycje wyjściowe. Polski nie zaproszono i nie powiadomiono. Tego samego dnia Lwów odpiera próbę zdobycia z marszu, a w Końskich i Szczucinie Wehrmacht morduje cywilów i jeńców.
Oddziały gen. Kutrzeby wchodzą do Łowicza i zmuszają Niemców do wstrzymania natarcia na Warszawę i Modlin. Kilka godzin później rozkaz gen. Bortnowskiego, niekonsultowany z dowódcą operacji, nakazuje przejść do obrony. Na front przyjeżdża Hitler, a w Mogilnie Wehrmacht morduje ponad stu mieszkańców.
Nad Bzurą Polacy rozbijają niemiecką 30 Dywizję Piechoty, odbijają Łęczycę i biorą około tysiąca jeńców. Nad Narwią pada ostatni schron Wizny, a kpt. Raginis ginie po wypuszczeniu załogi. Węgry odmawiają przepuszczenia Wehrmachtu, a Naczelny Wódz dzieli armię na dwa fronty.
Armia „Poznań” przechodzi do natarcia na Stryków i rozbija niemiecką 30 Dywizję Piechoty. Tego samego ranka pod Warszawą 4 Dywizja Pancerna traci na Woli kilkadziesiąt wozów i wycofuje się z przedpola stolicy, a Moskwa gratuluje Berlinowi zdobycia miasta, które właśnie odparło szturm.
O 17.20 na Grójeckiej padają pierwsze strzały obrony stolicy: 4 Dywizja Pancerna próbuje zdobyć Warszawę z marszu i zostaje zatrzymana na barykadach Ochoty. Tego samego dnia miasto dostaje pełne dowództwo, pod Iłżą rozpada się Armia „Prusy”, a pod Ciepielowem Wehrmacht rozstrzeliwuje kilkuset jeńców.
Po siedmiu dobach walki i trzynastu odpartych szturmach mjr Sucharski poddaje Wojskową Składnicę Tranzytową, a niemiecki generał pozwala mu zachować szablę. Tego samego dnia pod Różanem pęka obrona linii Narwi, a Francuzi wchodzą do Zagłębia Saary w jedynej ofensywie podjętej dla odciążenia Polski.
Niemcy wchodzą do niebronionego Krakowa, a Naczelny Wódz nakazuje odwrót za Wisłę, Dunajec i San. Wieczorem stolicę opuszczają rząd i Naczelne Dowództwo, a w nocy radiowy apel ppłk. Umiastowskiego wyprowadza z Warszawy tysiące mężczyzn i zapycha drogi na wschód.
Pod Piotrkowem Trybunalskim pęka obrona na kierunku łódzkim i otwiera się droga na Warszawę. Tego samego dnia z Warszawy wyjeżdżają rząd, korpus dyplomatyczny i złoto Banku Polskiego, Wehrmacht wkracza do Bydgoszczy, a gen. Walther von Brauchitsch wprowadza na zajętych ziemiach sądy wyjątkowe.
Polskie armie opuszczają Mławę, Pomorze i Górny Śląsk, próbując odtworzyć front pod nieustannym naciskiem Luftwaffe. Pod Borowskimi Górami piechota zatrzymuje niemieckie czołgi, lecz w Sulejowie bomby zabijają setki cywilów, a w Częstochowie Wehrmacht dokonuje masakry mieszkańców.
Wielka Brytania i Francja wypowiadają Niemcom wojnę, a Warszawa świętuje spełnienie sojuszniczych zobowiązań. Na polskim froncie nie pojawia się jednak natychmiastowa ulga: kończy się bitwa graniczna, trwa kryzys pod Mławą i w Borach Tucholskich, a Luftwaffe zatapia ORP „Wicher” i ORP „Gryf”.
Na Pomorzu zaciska się pierścień okrążenia, pod Pszczyną czołgi rozrywają polską pozycję, a Armia „Kraków” rozpoczyna odwrót. Jednocześnie trwają walki pod Mławą, Jordanowem, Węgierską Górką i na Westerplatte.
Naloty, ostrzał Westerplatte i natarcie na froncie długości około 1600 kilometrów. Odtwarzamy pierwszą dobę wojny: od Tczewa i Wielunia po Mokrą, Mławę, Krojanty oraz walkę polskiego lotnictwa.